زنانه , وبلاگ ویژه زنان

که من پروین فروغ شهر ایرانم

نه پوردخت- نه آذردخت - نه آتوسا - نه پانته آ

بلکه آرتمیس سپهسالار ایران در نبرد پارس و یونانم

مرا گر در مقام همسری بینی نه یک همخواب و همبستر،

که یک همراه و یک یار وفادارم،

نه یک برده - مکن اینگونه پندارم که جوشد خون آزادی به شریانم

بدون زن کجا میداشت تاریخ تو،

آرش با کمانش؟

کاوه ی آهنگر با گرز و سندانش؟

بدون زن کجا میداشتی آن شاعر طوسی،

نگهبان زبان پارسی،

استاد فردوسی؟

مرا گر در مقام مادری بینی

مگو با من که "هست فرشی از بهشت زیر پایم"

نگاهم کن که زیر پای من دنیا به جریان است

ز نور عشق من رخشنده کیهان است

که با دستان من گردون به جریان است

که جای پای من بر چهره ی سرخ و سپید و سبز ایران است

برو ای مرد دگر مبر آسان به لب نامم

که من آزاده زن

فرزند ایرانم!

شادروان پروین اعتصامی

روزگار بدی برای زنهاست ...

ریشو می بینی، می ترسی ...

لباس روی شلوار می بینی، می ترسی ...

ژیگول می بینی، می ترسی ...

ماشین مدل بالا از کنارت رد می شه تو خیابون، می ترسی ...

ماشین قراضه رد می شه، می ترسی ...

موتوری با اون نگاه کثیفش از کنارت ویراژ می ده، می ترسی ...

کنار خیابون یه پیرمرد نشسته تو سایه درخت و با همون عینک ته استکانیت نگاهت می کنه که باد بزنه و مانتوت کمی بره کنار، می ترسی ...

کنار خیابون یه دسته مرد وایستادن و مثل گرگ نیگات می کنن، می ترسی ...

سوار تاکسی و کرایه ایی هم بخوای بشی،حتی اگه جلو هم بخوای بشینی که راحتتر باشی، می ترسی ...

مانتوی روشن بپوشی بیای تو خیابون از نگاه مردا که دنبال رد لباس زیرمانتوت هستن، می ترسی ...

عینک آفتابی می زنی میای تو خیابون از نگاههایی که دنبال چشمهای اون زیر هستن، می ترسی ...

با دوستات می ری بیرون تو کافی شاپ که باید دود سیگار بخوری اگرم بری پارک، از مردهای بیکار پارک، می ترسی ...

از پدری که دست پسر کوچکش رو گرفته و از کنارت رد می شه و تیکه ایی بارت می کنه و به پسرش نگاه می کنه و می خنده،از هر دوشون، می ترسی ...

از مردی با ظاهر معمولی که کنار خیابون به ظاهر داره با موبایلش صحبت می کنه اما هربار که زنی از کنارش رد می شه حرفهای زشت و کریهی می زنه و تو خیالش با همه ( که فرقی نمی کنه زنی چادری باشه، کسی باشه با لباس های کار یا دختری دیگر) عقده های جنسیش رو خالی می کنه ...

که نه فقط از نگاه که حتی از متلک ها و حرفهای کریهی که باید بشنوی و فقط رد بشی و فرار کنی از این آدمها، می ترسی ...

از نگاه آدمها تو پمپ بنزین، ترافیک، گشت ارشاد و و و و می ترسی ...

از آدمهایی که ظاهری عادی دارن اما کلی عقده های روانی و جنسی توشون جمع شده و حتی با شخصیتترینشون هم تو موقعیتش قرار بگیرن این عقده ها رو می خوان تسکین بدن و دست به وحشیانه ترین اعمال بزنن، می ترسی ... که  آوازه غیرت و ناموس پرستیشون دنیا را کر کرده است اما چند نفره به یک زن بیگناه حمله می کنن، می ترسی ...

ترس ترس ترس ... کابوس های روزانه و شبانه آدمهایی شده که می خوان فقط کنار دیگران تو جامعه زندگی کنن ....

قویترین آدم جهان اون نیست که دویست و پنجاه کیلو رو یه ضرب میزنه ...
 قویترین آدم جهان زن ایرانیه که با وجود تجاوز فردی و گروهی و اسید پاشی و گشت ارشاد و مزاحم هاى خیابونی و زور گیری و قتل و هزار خطر دیگه هنوزم تو این مملکت درس میخونه ، ورزش میکنه ، رانندگى میکنه ، کار میکنه ، عاشق میشه ، أعتماد میکنه ، مادر میشه و به بچه اش یاد میده آدم باشه

الهام امیری

من یک زنم ...

بــــــــدان ...

"حــــــوای" کسی نـــــمی شــوم که به "هــــــوای" دیگری برود

تنهایی ام را با کسی قسمت نـــمی کنم که روزی تنهایم بگذارد

روح خـــداست که در مــــــن دمیـــده شده و احســـــاس نام گرفته

ارزان نمی فروشمش!

دستــــــهایم بــالیـــن کـــودک فـــردایـــم خـــواهـــد شــــد

بـــی حـــرمتـــش نمی کنم و به هــرکس نمی سپارمش

ســـــودای دلـــم قسمت هر بی ســر و پـــــایی نیست

من یک زنم ...

الهام شریفیان

من زنم ...
 
با دست هایی که دیگر دلخوش به النگو هایی نیست
 
...که زرق و برقش شخصیتم باشد
 
من زنم .... و به همان اندازه از هوا سهم میبرم که ریه های تو
 
میدانی ؟ درد آور است من آزاد نباشم که تو به گناه نیفتی
 
قوس های بدنم به چشم هایت بیشتر از تفکرم می آیند
 
دردم می آید باید لباسم را با میزان ایمان شما تنظیم کنم
 
دردم می آید ژست روشنفکریت تنها برای دختران غریبه است
 
به خواهر و مادرت که میرسی قیصر می شوی
 
دردم می آید در تختخواب با تمام عقیده هایم موافقی
 
و صبح ها از دنده دیگری از خواب پا میشوی
 
تمام حرف هایت عوض میشود
 
دردم می آید نمی فهمی
 
تفکر فروشی بدتر از تن فروشی است
 
حیف که ناموس برای تو نه تفکر
 
حیف که فاحشه ی مغزی بودن بی اهمیت تر از فاحشه تنی است
 
من محتاج درک شدن نیستم
دردم می آید خر فرض شوم
 
دردم می آید آنقدر خوب سر وجدانت کلاه میگذاری
 
و هر بار که آزادیم را محدود میکنی
 
میگویی من به تو اطمینان دارم اما اجتماع خراب است
 
نسل تو هم که اصلا مسول خرابی هایش نبود
 
میدانی ؟
 
دلم از مادر هایمان میگیرد
 
بدبخت هایی بودند که حتی میترسیدند باور کنند حقشان پایمال شده
 
خیانت نمیکردند .. نه برای اینکه از زندگی راضی بودند
 
نه ...خیانت هم شهامت میخواست ... نسل تو از مادر هایمان همه چیز را گرفت
 
جایش النگو داد ...
 
مادرم از خدا میترسد ... از لقمه ی حرام میترسد ... از همه چیز میترسد
 
تو هم که خوب میدانی ترساندن بهترین ابزار کنترل است
 
دردم می آید ... این را هم بخوانی میگویی اغراق است
 
ببینم فردا که دختر مردم زیر پاهای گشت ارشاد به جرم موی بازش کتک میخورد
 
باز هم همین را میگویی
 
ببینم آنجا هم اندازه ی درون خانه ، غیرت داری ؟؟
 
دردم می آید که به قول شما تمام زن های اطرافتان خرابند ...
 
و آنهایی هم که نیستند همه فامیل های خودتانند ....
 

 

 
 ...
 
 
دردم می آید
 
از این همه بی کسی دردم می آید

نویسنده: لاله ترابی Laleh Torabi